15 de jul de 2014

Patronaxe

De pequena gostaba de facer patronaxe coa miña nai. Había uns pósteres no centro das revistas que se abrían como mapas infinitos dos que saían saias e pantalóns, vestidos. Era incríbel pensar que toda aquela roupa collera dentro daquelas liñas entrecruzadas. Poñías o papel enriba, buscabas as referencias, seguías a liña, escollías a talla e ías sacando a peza. Un pracer inmenso, o de DESCRUBIR. E cando por fin tiña o debuxo completo (algo que pode facer calquera, sen excepción) ficaba orgullosa de ter feito tal cousa, contenta de ser capaz, de comprender, de ter sido quen de mirar de outra maneira, de ter conseguido ordenar os datos para sacar algo produtivo daquela beleza en bruto.


Hai algo de todo isto no mirar unha boa obra de teatro.

Nenhum comentário: