5 de abr de 2012

nada

era a festa da primavera e eu tiña un periscopio que te cagas. polo periscopio víanse algunhas cousas que eu non quería ver. so que outras cousas estaban demasiado preto, e o periscopio non funcionaba ben de todo, víase todo distorsionado (demasiado preto, as cousas poden rozarche e jódese todo tipo de visión mínimamente obxectiva). para cando chegou a outra primavera pasara xa o verán, pasara o outono e ademáis pasara o inverno. a primavera estaba recén inaugurada e fixera unha calor que te cagas. na nova festa da primavera, polo periscopio víanse cousas que en fin, que de unha estar alí, demasiado preto, etcétera, pero estando así, lonxe, sen que ninguen te estea rozando a ti, en fin.
si. claro. non se entende nada.
diso vai, o asunto.

Nenhum comentário: