nada

era a festa da primavera e eu tiña un periscopio que te cagas. polo periscopio víanse algunhas cousas que eu non quería ver. so que outras cousas estaban demasiado preto, e o periscopio non funcionaba ben de todo, víase todo distorsionado (demasiado preto, as cousas poden rozarche e jódese todo tipo de visión mínimamente obxectiva). para cando chegou a outra primavera pasara xa o verán, pasara o outono e ademáis pasara o inverno. a primavera estaba recén inaugurada e fixera unha calor que te cagas. na nova festa da primavera, polo periscopio víanse cousas que en fin, que de unha estar alí, demasiado preto, etcétera, pero estando así, lonxe, sen que ninguen te estea rozando a ti, en fin.
si. claro. non se entende nada.
diso vai, o asunto.

merda

a celia, que estaba alí.

fundació miró
nunhas mesas acristaladas hai un papeliño que pon escrito MIRÓ, en letras de imprenta. o mesmisimo miró debuxou por riba do seu proprio nome (artistico). a lápiz. convertiu o I nun E, o O nun D, e engadiu un A, ao final. lese MERDA
sorrío
este miró pega tanto co meu pensamento!
celia di que cando o viu pensou xustamente en min. isa maneira de xogar-se, supoño
avanzamos. cousas das que gostamos e cousa que nom compartimos, pero sempre esa maneira de xogar-se. cadros grandes e pequenos e ises títulos marabillosos que de por si, en fim
logo celia fala da posibilidade dunha futura fundación carrodeguas
risas

e todo ise medo de non ser mais que merda.

humana

documental en 'la 2'. branco e negro.

falan dunha crise non sei se porque estamos en crise.

a crise non é unha oportunidade coma no teatro do oprimido. a crise é unha merda.
vese xente que concursa en concursos de baile, a ver quen aguanta máis, bailando.
os que pagan van alí por ver como os mortos de fame morren tamén de cansanzo, e rin a escachar.
os pobres van por ver se deixan de ser pobres e a vindeira semana poden estar a rir a escachar do outro lado.
en todo caso van caendo como moscas mentres as mulleres ou os homes que lles fan parella tentan facelos sobrebailar.
dende logo é un espectáculo moi humano, no sentido intínseco da palabra humano: vemos esas cousas que só fan os humanos, e non outros animais. ademáis, é un espectáculo, algo que de por si tamén é bastante humano.

visto dende a distancia desta outra crise a toda cor, o espectáculo do espectáculo, quero dicir, o documental, resulta desagradable de ver. sen embargo, é un espectáculo: resulta dificil apagar o televisor. ficas ahí, mirando cos ollos entrepechados de noxo pra ises ricos porcallentos, como poden rir de tal cousa! etc.

no meu maxín a crueldade fai o resto.
estou no probador do zara (non me pagan, poño por poñer). miro no espello o bem que me queda este novo vestidiño que vou mercar de rebaixas por 6,99. non me parto o cu, pero si que esboza a miña boca un rictus de alegría (sempre quixen escribir nalgures a palabra rictus). detrás do espello, na metáfora do espello, está toda esa merda que está detrás de zara (etc). eu miro para toda esa merda e río.

como podo rir de tal cousa.

haiku nº1

eu nom sei como
un bom haiku s'escrebe
(jamais vou saber)

carapuchiña vermella

*exercicio de estilo*
(ou como o meu pensamento trilla as historias)

topou co lobo
xogou

resultou que o lobo era un fillo de puta
ou que xogaba a outro xogo

ela jodeuse
o lobo tamén

niveis

eu era pequena.

os reis magos entraban por unha fiestra que lles deixaba aberta. comían turrón e dábanlle ao champán na miña mesa e os camelos bebían o leite que lles deixaba, polo cansanzo.

resultou horrible que os meus proprios pais me mentisen durante toda a miña vida sobre algo tan importante para min. mais non cambiou nada de nada. o ano seguinte eu merquei regalos pros meus pais e promovín a mentira entre os pequechos.

así é.
acostúmanos dende pequenos a crer cousas que nos gusta crer. e cando descubrimos que era todo unha mentira, pasamos de nivel.

intrusos (4º acto). se finí.

a rogelio lópez cuenca, que mo contou

Bla. Bla. Bla. Bla. Bla. Bla, bla, bla... Non son eu a que fala. É á liguaxe que me deixa dicir certas cousas. Bla. Bla. Bla, eternidá. A arte busca a eternidade (ou é o home que a busca?). A arte (o home?) busca eliminar todo atisbo de actualidade (actualidá, bla, bla); quedase colgado dunha certa atemporalidade(actual!) requerida polos cánones da arte para elevalo á eternidade, para dicirnos sempre (!!?!!) que eso é O definitivo, porque o eterno, por máis eterno que seña, é deFINitivo. Bla, bla, bla. eternidá. BlaBla, actualidá, BlaBlaBla. atemporalidá. bla blaa blaaaa blaaaaaaaaa. A arte é un bufón ó que se lle deixa falar, bla, bla, bla. A arte, a sua misión ideolóxica, bla. Xa non tanto. Os media (bla!, bla!, bla!) sustitúen tan honrada misión: sustitúen ao monumento; porque a tele, o periódico e internet son máis rápidos e chegan mellor -ninguén veu nunca un monumento aparecendo no salón cando se apreta o botón, tón, tón. E a toda velociá (blabla) borrar todo accidente do pasado (os fallos do sistema non son fallos, é o sistema, que funciona así, bli, bli). Facer un novo pasado atemporal (ACTUAL). Facer do pasado-morto una carcasa poética para o noso novo mundo inventado sempre hoxe (ai!), que eso si que é arte...

by sther 2003