reme-amor-ando (i)

dixo que chegara andando e que so se movía cos seus pes. ía na contra do fume ou algo así: unha postura vital na contra de todo: unha maneira de pensar na contra. a min pareceume fermosíssimo, aquilo; eu que tamén vou na contra de todo (?). el representaba ise desexo de ser tan puro -sen poder, eu (sen querer?). non comía pan de molde (porque claro etc).

fomos amantes ou amores ou que sei eu. iamos en bus a buscar un coche que nos levara a durmir á praia a pesar do cal xamáis deixer de velo como aquel homiño fermosíssimo que se movía só cos seus pes e non votaba fume no mundo.

o último día que o beijei, collemos un coche que nos levou ao aeroporto. collemos o avión e baixamos en bus ao centro (porque eu era unha frouxa ou algo así). non recordo se collemos tamén o metro pero durmimos nun hotel (por suposto porque eu era unha re-frouxa e non podía durmir á intemperie). na mañá fomos almorzar a un bar e doulle ao sandwich porque nese seu país estaban demasiado bos (os conservantes?). acompañeino á estación de tren. eu marchei á de bus e collín ademáis un taxi que me deixou nun hotel de mil estrelas (a polar, orion, e 998 máis).

supostamente as nosas vidas ían seguir unidas mentres estiveramos a gusto, xuntos. non souben ver que en realidade as nosas vidas xa non estaban unidas porque xa facía tempo que non estábamos a gusto, xuntos.

sirena di sabbia (i e ii)

sono una sirena di sabbia. so (sento, ma so) che se l'acqua arriva fino a me mi disfaró; se qualcuno decide di toccarme, anche solo sfiorarmi, mi disfaró ridendomi tra pezzetinno e pezzetino. in ogni caso, quando il sole mi seccherá diventeró duna-spiaggia-pezzo di sabbia incrostato in capezzolo.

sono una sirena di sabbia. mi fanno con le mani, carezzandomi. ed io mi lascio, perché mi piace essere cosí fatta, pochino a pochino, caezza a carezza. non ho gambe, anche se potrebbe haberle qualche giorno. la coda mi fa piaccere, quando me la fanno. come una carezza lunga di bacino a piede (piede?). poi, dopo di prendere la forma, col disegno delle scame rido rido rido le coccole, in silenzio, con lo sguardo sperdutto di tutta scultura di sabbia. l'erotismo delle mani disegna il mio corpo, sempre erotico, di sirena. mi guardano, ed io mi lascio, perche mi piace essere cosí guardata, pochino a pochino, sguardo a sguardo. mi guardano un po' per me, un po' per lui, che mi fa. io rimango (cosa poso fare?). rimango lí, tranquila, perché so (sento, ma so) che non sará per molto tempo. sono una sirena di sabbia ma fino a quando chi sa.

(xullo 2005)

conversas

síntome incomprendida
e explicácheste
non

As cidades e eu.

Kublai: Vimos de demostrar que de existir, non estaríamos aquí.
Polo: E aquí estamos.
Italo calvino. 'As cidades invisibles'

O Grande Kan hamácase paseniño. Tamén ela vai adiante e atrás nos seus pensamentos, hamacándose. Pasa unha eternidade. Logo Kublai Kan pregunta onde é que estivo nesta útima viaxe, que é o que viu.
-A min mesma.
O Kan deixa de abanearse. Ela calada, mirando nel. Pausa, silencio -outra eternidade-, ela que comeza xa a abanear nos seus pensamentos adiante e atrás.
-E entón, para que viaxas.
-Para coñecerme. O mundo é o meu espello.

escapo (d min mesma)

sei

q cando chegue

vou star agardándome (inutilmente?)

[o resto do texto foi suprimido por irrelevante]

4.48 psicose

Ise texto pretendidamente desconexo é unha mentira: o texto veu creado dende o intelecto e eu resístome a querer ver nel a voz dunha muller fóra de si, porque está escrito dende a consciencia dunha creadora de letras, boa, moi boa, moi moi boa, consciente e dentro da forma -moi dentro da forma. Namentres, o meu corpo foise afacendo ás súas frases, ou elas foron entrando nel, vai ti saber. Cando se apagou a luz de sala daquela particular escena con 3 públicos, o texto fluía -o intelecto amordazado polo escuro. Cando as luces se acenderon, alguén preguntou que tipo de problema tiña eu con aquel texto co que o meu corpo non tiña problema algún. Os problemas eran do meu intelecto, non do meu corpo. O meu intelecto que ten que asumir que en kane -como en calquera escritor de teatro, por outra banda-, a creatividade da autora está separada -e detrás- da mente(inexistente) do personaxe. O autor crea o personaxe -de xeito consciente, claro. Atranqueime en ver poesía en primeira persoa; sen embargo Sarah atopou esa maneira de escribir para o teatro o discurso do seu personaxe. Ela que sabía tanto máis de teatro do que eu se cadra non vou saber xamais.

Moralexa: o traballo do corpo axuda á flexibilidade mental (yoshi oida).

impulso

ata rapei a cachola. é un modo de falar, quiteille o taco alto, uns 14 cm. achégase o nadal. non hai nada que facer. xa vai a ser mañá, ou pasado mañá, ou o outro, máis vai a ser, non cabe a menor dúbida. e eu con estes pelos. levo días enteiros cocendo letras, a cabeza que arde, que vota fume, que non pode máis. dádeme o que queirades, dádeme un punto de apoio ou o que carallo queirades, máis non máis letras, que teño overdose, e unha fila india todavía agardando no desván das cousas por facer. e eu con estes ollos vermellos, adoloridos, e que se lle vai facer. sther non chores máis, para o que che vai servir. levantarse de resaca: porque a resaca non é máis que unha deshidratación e eu deshidrateime onte á noite para levantarme con esta resaca, e unha menstruación de-sangrante -por se fora pouco. por se fora pouco non: por iso bagoabas onte á noite, por iste estado hormonal. a vida é soportable se o nivel de hormonas é o suficiente, máis se baixa de ahí: infección mental: as cousas (a realidade, de preferir esta expresión que dende hai uns meses relaciono con un aparello que veu de serie no meu novo piso: a arradio) son as mesmas hoxe e onte: son igual de merdentas, as cousas, só que o resto dos días, estou adrogada.