intrusos (3º acto)

a rogelio lópez cuenca, que mo contou

Os tetra briks tirados nas esquinas son os restos antropolóxicos dos que viven alí. O xornal de onte non vale nada. Hai ontes que valen e outros que non valen. Os recordos que valen colócaos alguén encima da peana como pantalla daqueles que non poden valer, que HAI QUE esconder. As prazas xa non son prazas, son monumentos ao parking que hai debaixo - son os seus teitos. A metonímica do turista é xa a metonímica do cidadán. A cidade é unha, casta e pura; representada nos seus tantos e variados monumentos que re-construen unha vista icónica coherente, a través de referencias inequívocas que xogan á simplificación dunha cidade nun mapa de única lectura: a cidade son as rúas que chegan aos Lugares: igrexas, museos, monumentos, restaurantes recomendados e bares de copas. Leven de recordo un bonito su-venir (su-marchar) unificado, plastificado - ao vacío. Non olviden pasar por caixa, gracias.

intrusos (2º acto)

a rogelio lópez cuenca, que mo contou

A arte é inútil e a arte que é útil é un arte menor pero si a arte é inútil non pode haber un arte útil e si hai un arte útil a arte non é inutil. Borrar todo canto fomos: construírnos partindo de cero, dese cero absoluto que significa a moeda, minimalismo dos cartos, limar os erros do pasado . os do presetne . os do futuro? . A arte (inútil) imponse nas beirarúas como expresión de poder. O espacio público é o espacio onde o público observa a arte (inútil?) da publicidade institucional - comercial. A arte é un chiste privado. É algo máis valioso que a vida cotiá, que a vida de todos os que teñen unha vida cotiá (os que mexan, os que cagan). O artista fai o que quere; o que lle da a gana. Todo vale. Pero só vale cando vale di-ñei-ro. As obras de arte viven nunha bolsa particular, hoxe as cousas valen e mañá, quen sabe. A arte busca unha xustificación social, non unha significación social. A arte é inútil.

intrusos (1º acto)

a rogelio lópez cuenca, que mo contou

Nos bancos séntanse os yonkis, as putas, os xubilados. Na rúa están os que non teñen onde ir: nin traballo nin casa nin ocio. Ou se non sáese con cita previa, para a celebración, para a manifestación. O des-potismo-ilus-trado revolcase na nova REconquista dos espacios urbáns. Fora bancos, fora putas, fora yonkis e xubilados. Imos a poñervos un bonito monolito, e rúa peatonal, que xa os comerciantes... (nas terrazas non hay yonkis, non hay putas, non hay xubilados). Vinde á miña cidade. É divertida. É un paque temático de atraccións varias. Un museo antropolóxico a escala Real onde todo está medido, onde todo é cohartada, onde non hai putas, nin yonkis, nin xubilados... Ou polo menos non se ven ás horas patrocinadas nos puntos de encontro obrigatorios. A miña cidade é un circo de emocións diferentes, con un pouco de medo e que se che poña esa cousa no estómago, que se che poña a adrenalina a bailar no barrio negro ou no azul. Pero todos tranquilos porque coa ficha ven de regalo un makmenú, que todo era de coña.

aínda

el pechouse nun castelo

un día que saíu dixo que fora culpa miña

estamabos bébedos

coma sempre

xa non voveu saír

resulta imposible saber se esa frase de borracho é unha verdade absoluta ou unha parvada absoluta

pero doe

ao millor tamén eu estou pechada nun castelo que non se ve

e se cadra foi culpa súa

aínda agora ven ao maxín

aínda doe

aínda volve

non poder sequera dicirllo

tampouco bébeda

porque el esta no seu castelo

e eu no meu

oxalá

-ola! que tal todo?

-mal

-e logo?

-coido que de estar ben non estaría a ter esta conversa imaxinaria, contigo

-xa

silencio. pausa

-i entón... que facemos? se queres marcho...

-oxalá

a miña beleza

my beautiful (john berger)
there is no place for sexiness here, the location doesn't alow it. it is a place where'sa lot of desire -and many desires- but sexiness is elsewhere.
beauty here is not what you enjoy looking at but what you want to be looked at by! beauty is the hope of been recognised by, and included within, the existence of what you're looking at.

a miña beleza (sther)
non hai lugar para o sexo, aqui. o sitio... este é un lugar onde hai muito desexo -muitos desexos- mais o sexo está de máis.

a beleza aquí non é divertirte porque liches algo, senón que as letras che miren! a beleza é a esperanza de ser recoñecido, e incluído, na esistencia do que estás a ler.

mérida

déronlle cun pinceliño a unhas pedras que atoparon e saíulles un teatro... e un anfiteatro! as investigacions postulan unha cheia de cousas, por exemplo que se deixaron de usar cando se instaurou o cristianismo e que os antigos devecían por unha cheia de deuses. Unha delas, deusa da vinganza, mesmo tiña o seu oquiño alí entre as pedras: Némesis.

(2000 anos dispois)

déronlle cun pinceliño a unhs feraganchos que atoparon e saíulles unha gasolineira... e un aeroporto! as investigacions postulan unha cheia de cousas, por exemplo que se deixaron de usar cando se instaurou o teletransporte e que os antigos devecían por unha cheia de deuses. Un deles, deus do voo por antonomasia, tiña mesmo o seu oquiño alí entre os ferraganchos: Ryanair.