medo

o consumismo, a globalización, o capitalismo (o capital?), a televisión (os mass-media), a compra-venda, a bolsa (da compra?), o mercado (de abastos?)

contra todo isto (así, en massa, sen entrar en localismos) teño certas opinións que varían de grao en función de variables como o nivel de hormonas, a fase menstrual, a estación do ano, o sono, o nivel de sexo practicado, o nivel de humidade no ambiente, o tempo que fai que non vexo o mar

en todo caso (a pesar de) fan-me desejar

xenealoxía (apuntamentos, ideias)

un) conversión do que era meramente piramidal, xerárquico -preconcebido incluso- nunha especie de masa desconxelada e desleixada de familiares que nin o son, que son amigos e examigos e amantes e examantes -e outros varios- que son máis familia que a familia pero menos familia que a familia; unha nova xenealoxía que no canto de se escribir en dixital se escribe cun lápiz de merda que ten por detrás unha desas gomas de merda que non é quen de borrar de todo nada.

dous) a familia sempre medra.

antes con cada vez máis fillos e máis netos.

agora con cada vez máis pais e máis avós.

país

(conto para ler moi baixiño)

hai un anxo diante que che invita

seino porque o lin nun conto moi pequeniño

tan pequeno que non di nada sobre como é un paraíso

moito menos como é cando está en ruínas

é posible que o anxo non diga nunca que está en ruínas

que che invite ao paraíso e ti tragues co conto

quen di que os anxos din toda a verdade?

se as ruínas son un erre, un a e un o

-p-a-r-a-í-s-o- queda en -p-a- - -í-s- -

iso é o que máis medo me da

que calquera país sexa un paraíso en ruínas

(fragmento de "subir o telón". 2006)

cabaré

andaba a perseguir un ombeligo

brilante

esperpéntico

fermoso

a toda luz

a toda cor

deixei de lado todo o importate

todo o que fai que as cousas vaian ben

que a vida vibre

perseguindo unha cenoura con luces de cabaré

unha trampa de cenoura de merda verdadeiramente atraínte

caín da burra

erguinme

de novo subida na burra

-porque a burra son eu

e somos unha soa ela i eu-

diante dos ollos, luces de cabaré

destartaladas

si

quando era cativa e ninguén se interesaba polo meu grande corpo eu pensaba algún eu ei ser d e s e x a b l e (pensábao con outras letras, mais era iso, no fondo) e para quando sexa desexable eu eite dicir que NON.

a vida ensinoume que quando por fin me fixen desexable perdera no camiño a gana do non.

isto ven a cousas que non teñen nada que ver co corpo senón con ese desexo de ser desexable e a esa rabia infantil da gana do non.

ei dicir que si, xa o sei.

reme-amor-ando (i)

dixo que chegara andando e que so se movía cos seus pes. ía na contra do fume ou algo así: unha postura vital na contra de todo: unha maneira de pensar na contra. a min pareceume fermosíssimo, aquilo; eu que tamén vou na contra de todo (?). el representaba ise desexo de ser tan puro -sen poder, eu (sen querer?). non comía pan de molde (porque claro etc).

fomos amantes ou amores ou que sei eu. iamos en bus a buscar un coche que nos levara a durmir á praia a pesar do cal xamáis deixer de velo como aquel homiño fermosíssimo que se movía só cos seus pes e non votaba fume no mundo.

o último día que o beijei, collemos un coche que nos levou ao aeroporto. collemos o avión e baixamos en bus ao centro (porque eu era unha frouxa ou algo así). non recordo se collemos tamén o metro pero durmimos nun hotel (por suposto porque eu era unha re-frouxa e non podía durmir á intemperie). na mañá fomos almorzar a un bar e doulle ao sandwich porque nese seu país estaban demasiado bos (os conservantes?). acompañeino á estación de tren. eu marchei á de bus e collín ademáis un taxi que me deixou nun hotel de mil estrelas (a polar, orion, e 998 máis).

supostamente as nosas vidas ían seguir unidas mentres estiveramos a gusto, xuntos. non souben ver que en realidade as nosas vidas xa non estaban unidas porque xa facía tempo que non estábamos a gusto, xuntos.

sirena di sabbia (i e ii)

sono una sirena di sabbia. so (sento, ma so) che se l'acqua arriva fino a me mi disfaró; se qualcuno decide di toccarme, anche solo sfiorarmi, mi disfaró ridendomi tra pezzetinno e pezzetino. in ogni caso, quando il sole mi seccherá diventeró duna-spiaggia-pezzo di sabbia incrostato in capezzolo.

sono una sirena di sabbia. mi fanno con le mani, carezzandomi. ed io mi lascio, perché mi piace essere cosí fatta, pochino a pochino, caezza a carezza. non ho gambe, anche se potrebbe haberle qualche giorno. la coda mi fa piaccere, quando me la fanno. come una carezza lunga di bacino a piede (piede?). poi, dopo di prendere la forma, col disegno delle scame rido rido rido le coccole, in silenzio, con lo sguardo sperdutto di tutta scultura di sabbia. l'erotismo delle mani disegna il mio corpo, sempre erotico, di sirena. mi guardano, ed io mi lascio, perche mi piace essere cosí guardata, pochino a pochino, sguardo a sguardo. mi guardano un po' per me, un po' per lui, che mi fa. io rimango (cosa poso fare?). rimango lí, tranquila, perché so (sento, ma so) che non sará per molto tempo. sono una sirena di sabbia ma fino a quando chi sa.

(xullo 2005)