HOY

Tengo pegado el fracaso a la piel
Ya hace tiempo que huelo
A fracaso
Es el miedo
En realidad
Que se viste de fracaso

Hoy me he levantado con el fracaso pegado a la piel
No hay quien lo quite
Es como el pichi
Esa cosa negra
Pegajosa
Todos en el pueblo le llamábamos pichi
Pero era petróleo
Lo sabíamos todos
Que no era máis que petróleo
Pero pichi nos gustaba más
Y los pequeños guardábamos algo de confusión

Es una palabra infantil
Pichi
Una forma de no llamarle mierda a una puta mierda
De no llamarle a las cosas por el nombre

Por eso le llamamos fracaso al miedo que tenemos
Por no llamarle por el nombre
A la puta mierda
Del miedo

Hoy me he levantado con el fracaso pegado a la piel
Pero con menos miedo
Dentro
Lo he sudado
Supongo
Está pegajoso
Mucho
Pero por fin está fuera y no dentro de mi.

trump

trump á mañá

e á hora do vermú

e pola tarde

á hora da merenda

e á cea

trump

ate na sopa

do bar da esquina

comendo un menú

do día a día

e de sobemesa

trump con nata

filloas de trump con sirope de chiculate

flan de trump

trump con marmelo

tarta de tres trumps

non hai maneira de que se acabe a ración

de trump

e se non che gusta:

dúas cuncas

de trump

dúas cuncas

e recuncas inda que non queiras

porque trump…

trump queda no forno

como as lentellas

cando eras cativa

ficaban no forno

sempre para despois

trump está sempre aí

tamén cando dormes

e ti érgueste

fresca coma unha leituga

coma se fose un día novo

coma se un día novo fose

mais pronto descobres

que segue aí

trump

a carón do almorzo

co seu tupé

a rentes das torradas

que se colocan en pe

coma muros

trump non durme

por iso non é coma ti

el está sempre aí

trump aparece en calquera lugar

onde menos esperas toparte con el

aparece

ten o poder da aparición

como a virxe

ten o poder da ubicuidade

tamén

trump é divino

omnipresente

omnipotente

omninconsciente

trump

10 minutos de silencio

1 minuto non chega a nada

Non da tempo a pasar o límite do pensamento habitual

Fico calada

1 minuto e outro e outro

Tamén porque non teño nada que dicir

10 minutos de silencio

E a voz non sae

Quizais aínda preciso un pouco máis

Outros 10 minutos de silencio

Si

10 minutos máis nos que ver  un vídeo

Que hai no youtube

Que explica todo en 10 minutos

Despois dos segundos 10 minutos

Aínda quedo un pouco máis de tempo en silencio

E logo pregunto a quen está ao meu lado

Se entendeu

O que eu non entendín

En 10 minutos

E temo non poder entender

Nunca xamais

O mundo escorrega entre as engurras do meu pensamento

A masa gris non da

Non é cuestión de tempo

É cuestión de pensamento

De pensamento racional

Do racional que son

Como entender?

Calo

Non teño nada que dicir

Non me saen nin os berros

De tanto non comprender

Veña

Un esforzo sther

Outros 10 minutos de silencio

Porque hai outro vídeo

Que explica en 10 minutos

Os erros fundamentais

Do primeiro vídeo de 10 minutos

Sumo minutos de silencio

Minutos e minutos e minutos e minutos

De silencio

Porén

Non entendín nada de nada

E

Non sei nin como preguntar

Nin que preguntar

Non sei como podo ser tan parva

Para non entender

O que todos parecen ter tan claro

Non sei se é cuestión de información

Dubido

Non sei se son ignorante nada máis

Alivio

Éme fermoso pensar

Por un segundo

Que me falta Wikipedia

Nada mais

10 minutos máis de Wikipedia

E quizais

Poida

Comprendelo

Todo

Todo

Todo

Asumo

10 minutos de silencio despois

Que me faltan outros 10

(Polo menos)

E pouco a pouco perdo a conta dos silencios

E aínda non teño nada que dicir

política primaria

fago política primaria:

política do día a día

fago política primaria

cada vez que cociño

cada vez que fago o amor

o sexo

cada vez que escoito música

cada vez que miro o mar

cada vez que durmo

en hoteis de mil estrelas

cada vez que vou de compras

e decido...

cada vez que decido

fago política

primaria

fago política primaria

cando traballo

cando estudio (ao mesmo tempo)

cando fago teatro

cando escribo

un poema

nunha lingua

e non en outra

cando escribo

un poema

que conta unhas cousas

e non outras

fago política cando creo

(de crear)

e a creación

é tamén no que máis creo

(de crer)

fago política primaria

cando lles digo aos máis pequenos

-e pequenas-

como penso

sen pensar nin un segundo

en como pensan eles

para ver se lles abro

o pensamento

a outros mundos

que se cadra non coñecen

fago política primaria.

tento non diferenciar

nin por sexo nin por nada

cada día

tento

e non é fácil

fago política primaria,

e protesto

en voz alta

tamén por dentro.

e xa sei que protestar é pouca cousa

fago política primaria:

tento estar atenta

para non caer en erros fundamentais

tomo café

para estar esperta

mesmo cando durmo

para non soñar soños peores

do que temos neste mundo

fago política primaria

porque ademais de querer

non se pode non facela

estar no mundo xa é

politicamente

incorrecto

fago política primaria,

que remedio!

e son diplomática

día a dia

fago política primaria...

e qué difícil é ser coherente

non roubarse unha a si mesma

o tempo perdido

non roubarse os cartos das cousas serias

para un par de birras pola noite

fago política

como podo

moitas veces

infrinxo as miñas normas

e cambio de chaqueta

mentres vou madurando

de cara aos corenta

fago política primaria

e si: fago apoloxía:

fago apoloxía

da creación

como maneira para a vida

e fago apoloxía

desta política
primaria

do día a día

poema achampañado

comer uvas

e brindar

e cantar que viva españa!

comer uvas

esquecer

limpar pasados

que os pasador

doen menos

ben purgados

con champaña

comer uvas

desexar

para o novo ano

menos quilos

e máis cartos

escribir un poema

en fin de ano

un poema

si

un poema case en branco

un poema achampañado

un poema para sempre

en fin de ano

non meter a mato

dimitindo o ébola

nin a mas

na uva nove

nin a podemos na oito

nin a felipe na seis

non meter a bárcenas

nin a pujol

nin a blesa

nin a fabra

non meter nada de nada

nin o fútbol fracasando

nin a urdangarín

rimando con champín

(para os pequechos

da casa)

non meter

á pantoja no cárcere

digo

no poema

non usar transparencias

nin de ley

en fin de ano

non rimar mordaza

con caza

digo

casta

digo

non

pagar

este poema

con tarxetas ilegais

nin invitar sequera

por acaso

ao pequeno Nicolás

escribir un poema

que se poida compartir

na social net

cada ano

en fin de ano

que total

ninguén se acordará

xamais

xamais

xamais

dos poemas escoitados

dos pasados

o bo

deste poema

achampañado

é poder aproveitalo

cada ano

en fin de ano

non gastar palabras

non gastar letras de máis

non gastar apenas nada

recortar en cultura

un ano máis

tamén podes ver este texto como videopoema achampañado picando aqui

(noite de poesia)

trátase de lanzar
poesía

silencio
branco e negro
poesia ao mundo
preguntome
canta xente
canta
estará
agora mesmo
en boiro
fora de boiro
no mundo
se a xente que escribe o fai así
o primeiro que sae
se non

non me copies
escoito

e somos nada máis que cativos medio grandes
(uns máis ca outros()
a xogar coas palabras

diso viñamos falando,
no coche

con marina

diso mesmo
de xogar e facer
os sábados pola mañá
ou cando sexa

deixolle o sito, a ela.
aquí.

mesmo hai que compartir o ordenador
así mesmo é
como na vida

moscas

pregúntome

onde van as moscas, cando morren

duran un día e medio

-iso din-

a elas debe de facérselle eterno

(supoño)

como a nós a vida

onde van?

desaparecen?

ninguén as enterra e eu quero saber onde están

no meu cuarto voan moitas veces 5 ou 6

parecen 40

pero deben de ser 7, ou 8

nunca vexo os seus cadáveres

non deixan lixo

nin vivas nin mortas

non lles fai falta reciclar

teñen esa sorte:

non se preocupan por meter os envases no colector amarelo

a vida non se fixo para aforrar en nada

nin sequera se fixo para reciclar

acendo a luz

ben podería subir a persiana e non gastar 5 minutos de lámpada

pero acendo a luz

empeza mal o día

nin unha mosca no chan:

outra vez conseguiron o milagre

teño que mirar en internet

como é

que fan

como fan para non preocuparse de nada

e sobre todo

para voar

as moscas non van ao alcampo

non madrugan para traballar

non van ao ximnasio

non quedan sen batería o dia D

e non fan asembleas

nin reunións

nin constitucións.

nin sequera van votar  unha vez cada catro anos

e non lles importa

aínda máis: non lles importa o partido que nos goberne a nos

(está por ver se lles dá mellor vida o pp, o psoe ou podemos

non hai estatísticas ao respecto)

que pensarán sobre a independencia de catalunya?

hai mosca que morren por sprays asasinos

outras morren debaixo da reixa do matamoscas manual

outras non sei

molestan

moléstanos case todo

a nós

moléstanos aburrirnos

e aos veciños

moléstalles que nos divirtamos:

cando te divirtes moito

sempre podes apreciar

(se te fixas)

alguén que se molesta

é un dato pouco esperanzador

pero é verdade:

so hai que fixarse:

é desas cousas nas que non reparas

ata que te fixas ben

como no das moscas

que nunca están

no chan

Patronaxe

De pequena gostaba de facer patronaxe coa miña nai. Había uns pósteres no centro das revistas que se abrían como mapas infinitos dos que saían saias e pantalóns, vestidos. Era incríbel pensar que toda aquela roupa collera dentro daquelas liñas entrecruzadas. Poñías o papel enriba, buscabas as referencias, seguías a liña, escollías a talla e ías sacando a peza. Un pracer inmenso, o de DESCRUBIR. E cando por fin tiña o debuxo completo (algo que pode facer calquera, sen excepción) ficaba orgullosa de ter feito tal cousa, contenta de ser capaz, de comprender, de ter sido quen de mirar de outra maneira, de ter conseguido ordenar os datos para sacar algo produtivo daquela beleza en bruto.

Hai algo de todo isto no mirar unha boa obra de teatro.

O principiño

Dende moi pequena soñei que o día en que morrera El Rey o principiño había de dicir:

-Morreu o conto, acabouse a peseta, deixemos atrás esta pantomima: acabouse: caput: se finí. Viva a república!

Non podía entender de ningunha maneira (dende nena, digo) que alguén da nosa quinta (entendendo quinta nun sentido amplo, dende logo) prolongara a agonía dun sistema evidentemente podre, anacrónico.

Hoxe morreume unha ilusión.

Felipe: por qué non mandaches todo a tomar polo cu ao golpe de: veña, fagámolas cousas ben, por unha vez. Tiveches a oportunidade de facer historia en positivo e construíches un elo máis. Escribes en pasado, Felipe. Andas ancorado. Ti, que puideches ser o meu heroe.

E cando miro á cativa que che acompaña e que baixa a cabeciña ante a bandeira e que vive unha vida (literalmente) de princesiña, aínda penso: quizais ela, que é muller, cando lle chegue o día, diga:

-Morreu o conto, acabouse a peseta. Deixemos atrás esta pantomima: acabouse: caput: se finí. Viva a república!

CORRER

cando estamos nerviosos o noso corpo cré que hai un león diante.
non é unha broma, é algo ancestral: cré que hai un león diante.

pónsenos a adrenalina a bailar e cagamos pola pata abaixo para alixeirar peso (para a corrida)

polo cal:

resulta estúpido aguantar os nervios no sofá sen poder durmir:
o único que pretende o teu corpo é correr

resulta estúpido fumar un pitillo tralo outro:
o único que pretende o teu corpo é correr

resulta estúpido tupirse a comer porcalladas:
o único que pretende o teu corpo é correr

resulta estúpido coller un avión tentando escapar de metafóricos leóns:
o-ÚNICO-que-pretende-o-teu-corpo-é-CORRER

o susto.

a portada de el jueves anuncia que nin a mai de wert o quere; dille, a nai: "non berres!, alguem pode oír cando me dis: mamá". tamén rula por aí a brincadiera esa na que un cativo (pero daría igual se fose unha cativa), di que o seu pai (pero daría igual se fose a sua nai) é streaper; a/o profe cólleo no recreo para recriminalo/a por dicir algo así diante dos outros cativiños, pero o neno asalta: non é verdade, é banqueiro, pero é que me da vergoña. sí, dámonos vergoña.  miramos para outro lado, cantamos la la la tapando as orelliñas. manifestamos opinións pisando beirarúas construídas por empresas corruptas pero que carallo imos facer? ser coherente non se pode, iso xa o aprendín de máis pequena. que todos temos verme dentro (que todos temos veleno dentro) aprendino un pouco máis maior. iso e que o mundo (feito á imaxe e semellanza de quen o fai) non é mais que un espello que nos reflicte e vaia susto, mirarse.

ela

ela é tan boa
que non lles podes facer mal.

chegou a guadalupe!

o sistema debería de estar feito para que un poida ser legal, e non o contrario.

con todo cada día non nos queda máis remedio que argallar un milleiro e medio de maneiras de andar polos bordos de fóra do deseño, coma nenos pequenos que -a propósito iso si- debuxaran xustamente no prohibido pero sen que se note demasiado para ver se papá e mamá (ou mamá e papá, na versión políticamente etc) se enteren.

despois, se se decatan, se por un acaso se decatan... quen carallo son eles (precisamente eles que pintan debuxos moito máis grandes e importantes á machada sen que ninguén lles diga absolutamente nada) para dicirnos ren?

porén, berran: berran-nos. e nós -pequenos cativos trapicheando trasnadas- calamos, pechamos o bico do pico, dicimos mea culpa, ficamos castigados pensando "que si, que no, que nunca te decides".

e si. chega a guadalupe. non ten nada que ver con todo isto, pero a vida é así: pase o que pase no mundo, máis tarde ou máis cedo: chega a guadalupe.

ñam-ñam

hai unhas vacas transxénicas monstruosas, dí internet. tamén hai hamburguesas feitas con célula madre pero feitas sen cariño, sen amamantar, cunha madre que non é madre nin hostias. ademais invntaron un invento pra imprimir a comida: ollo: non se che remate o cartucho amarelo, se non as bananas saen en branco e negro (que arroz á cubana máis cativo). ás veces penso que o único que lles queda as verduras son precisamente as colores: posúen esa fermosura tan case de mentira que se confunden con esas que se mercaban para decorar e que agora están prohibidas porque disque as comen os cativos: como non as han comer se son exactamente iguais e todo sabe a porespán. o que chamamos porespán é en realidade prolipopileno, unha palabra que aprendín a pronunciar a toda hostia por culpa do meu último espectáculo teatral: poesía de supermercado, un chou que fala sobre comida de maneira poética: á maneira poética do IKEA: unha poética de liña recta, sobria, contemporánea, de versos que se mesturan os uns cos outros e parece que todo queda ben xunto, e ala! xa tes unha saliña apañada. a poética que pode haber, por exemplo, nun blister de xamón (serrano) en lonchas: cando abres -'flaaaaaas'- e cheira que nin diola porque lle botaron nada máis e nada menos que aroma de xamón (serrano): unha esencia pouco natural que aínda non venden el la caja de pandora pero que de seguro tería un grande éxito in the summer, in the night (sempre que non pretendas ligar cun/ha vegan@, claro).

en fin, que fame.

cultura do alcohol

abaixo hai un ruido do carallo
miro pola fiestra

uns rapaces novos
están ate as cellas

un sentado enriba dun contedor verde (vidro)
creo que NON está meditando (!)
o amigo (amigo?)
dalle patadóns ao mesmo contedor (cheo de vidro)
co conseguinte ruído de vidro a romper

toda unha diversión (!)

outros amigos (amigos?)
animan a xogada
ouvean
falan a berros da suposta chegada da policía
etc

o meu mozo di que parece unha performance

pero non o é

as performances e a realidade parten de lugares diferentes
a orixe é diferente
índa que  o resultado poida ser semellante

el está de broma, evidentemente
pero eu xa entrei no drama

non sei cando me convertín
na vella que mira pola fiestra
a que desexa chamar por telefón á policía
para que rematen por pechar un bar
que fomenta a mal chamada
cultura do alcohol

e digo malchamada pola palabra: cultura
e pola palabra: alcohol

(micropoema sen título)

nunca estou tan dentro de ti
como cando pensas en min

pénsame

artigo 3

dúbidas mañaneira estúpidas arredor da primeira oración do artigo 3 da constitución española.

"El castellano es la lengua española oficial del Estado. Todos los españoles tienen el deber de conocerla y el derecho a usarla".

pregúntome se se lle pode poñer unha multa a un cativo español de ano e medio (ou encarcelalo, quen sabe, nun reformatirio de menores, por exemplo), por non coñecer o castelán.  tampouco sei como vai o tema das multas por falar mal o castelán, se é peor meter mal o pronome ou usar mal o pretérito pluscuamperfecto. tamén me gostaría saber se, por exemplo, un chinés que se acaba de nacionalizar español, ten un tempo de marxe antes de que lle poidan multar por non colocar ben os adxectivos nunha oración. gostaría tamén de saber se ser galego, alixeira a multa ou condena de, por exemplo, usar mal os tempos compostos. e interésame particularmente saber se no caso de usalo para escribir, é moi grabe, perdón, grave,  escribir todo en minúsculas ou cambiar a o b polo v.

a cousa é que por outra banda, estoume dando conta de que tampouco tes o deber de usar o castelán, así que sempre podes alegar, por exemplo, en chinés, en galego, en linguaxe de signos ou mesmo por telepatía, que ti coñeces perfectamente o castelán, pero que non che da a gana de usalo, e que como non tes o deber de facelo... non a vas facer, e que non che poden multar.

aínda unha última cousiña: coñecer (http://www.wordreference.com/definicion/conocer) o castelán significa saber usalo... ou non?

bom, teño que durmir máis.
se non, non me entero de nada.

loito

morreu sarita montiel. morreu a thatcher. tamén morreu sampedro, i eu penso naquel amante lesbiano que tiven unha vez (dicíalles ás miña colegas: por un día, só por un día, inda que sexa só por un día, teríades que probalo, a el, as súas mans, a sua pel, a EL).

piazzola non morreu hoxe: morreu fai vinte anos, mais eu confundo todo, i é coma se morrese hoxe, fai media hora.

os que si que morreron son dous anónimos compostelanos. mais eles non morreron de vellos, que morreron porque se mataron. é raro que saia nos xornais porque non se pode propagandar sobre a morte a un mesmo. mais hoxe non lles importou, propagandar: porque a noticia, o noticiable, non é ese suicidio en parella, senón o mal que vai o país. se se mataran por amor (coma romeo e xulieta) xa sería outro cantar, e non nos enterariamos de nada.

bembidos ao noso mundo, o mundo no que a xente xa non se mata por amor.
nin sequera nun abril de chuvias mil.

kaleidoskopica-mente

no pasado, as cousas caducaban ao día seguinte. no face, caducan moito antes: todo apodrece en segundos: hai que botar sempre leña ao lume, hai que estar sempre ahí. que rapidez. que presa. que obsesión. de shakespeare non sabemos nada e de lope sabemos tanto que non sabemos nada e iso é a metáfora teatral do día. quero que quede claro que últimamente nin sequera podo dicir que me quiten lo follao: que xa se acaba todo antes do primeiro polvo, que fico en interruptus sen sequera o coito.inda non nadei este ano: o mar está fermoso, e onte miraba para el e dábame gana, mais dábame medo. o medo é un elemento conservante coma os E-200, e os conservantes son conservadores. a veces estou triste e a veces, alegre. tamén hai xente que non me quere ou que non me entende para nada. xente que fala mal detrás de min, e hai que apandar. en realidade eu tamén falo mal do que me sae do cu, así que. das contradiccións da vida hoxe non teño nada que engadir, sinxelamente: to be: son, están: ás veces faría falta este verbo que unira tamén en galego esta dicotomía latina, para que nos déramos conta que, se callar, son o mesmo. coma o corpo, e a mente: unha palabra que os unira. mais se houbera palabras para todo, deixaríamos de crear, de ser. crear e ser tamén son o mesmo. e a vida non é mais que un kaleidoskopio.

a pique.

hai que ser parvo pra roubar na propia empresa.

pra facela ben, un debe de coller a marxe de beneficios: tentar gañar o máximo consumindo o mínimo, pra poder así facer a piscina no chalet. se pides un crédito para a túa empresa, e cos cartos que pediches, fas a piscina directamente, a cousa non funciona. algún día estoupa todo.

eu xa levo un tempo pensando que isto que todos chaman crise non é máis que un sistema de reaxuste natural do desbaraxuste no que vivimos. como aquel que dixera que a sida apareceu no mundo porque comezabamos a fodernos demasiado os uns aos outros e había que parar o tema dalgunha maneira.

e pensei: cando non haxa nada que roubar ahí arriba, cando menos todos ises que fan a política pra meter man, terán que tentar sorte noutra historia.

porén, hainos parvos. a quen se lle ocorre coller o barco cando xa está a medio a pique, e por riba, entrar a martelazos, pra que entre máis auga?

pero por favor, non nos sorprendamos hoxe, que xa sabiamos todos que os reis eran os pais, e se hoxe estamos de berrinche, é nada máis porque nolo dixeron á cara, pero hai anos que levamos falando disto polos pasillos do colexio.

con que cartos habías de pagar tantos silencios como fan falta ahí arriba? a quen pedirllos cando a tua prima (e a nosa!), xa non nos avala: cando xa nin cofidis se fía de nós.

eu non entendo nada de política. absolutamente nada. é dificil, entender.
por se fóra pouco, tampouco entendo nada de manifas, dende que un día, hai xa máis de dez anos, corrín aquela puta maratón do carallo diante dunha masa imunda de poliziotti.

a min, non me gusta correr.
gústame ir ao meu aire. e mirar o mar.